Cousa Chronicles

Gunce ben geldim!

Bugun counselling servisle gorustum bu calisma duzensizligim icin. Ilginc oldu baya. Ilk defa boyle bir uzmandan yardim aliyorum. Daha once problemlerim oldugunda kedim veya aile/arkadas yardimiyla cozerdim ama bu seferki problem baya ciddi.

David'e gore biraz ozguven sorunum varmis. Kendimi bulundugum pozisyonu hak etmedigime, yeterince iyi bir ogrenci olmadigima, kisaca yetersiz olduguma inandirmisim. Kendimi bu hale nasil soktum bilemiyorum inan. Turkiye'deki agresif ortamdan cikip buradaki marshmallow tadinda ortama gelmemle, icimdeki "calisayim daha iyi olayim" diyen sesin susmus olabilecegini soyledi. Kahve aralarina gidemiyorum, toplantilardan korkuyorum, kendimi bu noktaya nasil getirdim bilemiyorum, ve cozume ihtiyacim var dedim ve sanirim beni anladi. Boyle hisseden cok ogrenci oluyomus doktora sirasinda. Sadece ben, o ogrencilerden biri olabilecegimi dusunmemistim. Zaten bu durumda olmayi kendime yediremiyorum, kendime inanamiyorum. Hatta boyle yardim alma ihtiyaci hissettigime de inanamiyorum. Zaten David'in ofisinde aglamakli oldum bir kac kere, adam o pecete kutusunu sehpanin ustune bosuna koymamis.



Simdi yapmam gereken birkac sey var. Kendimi bildigin kopek egitir gibi egiticem, okula gitmeyi tekrar mutlu ve heyecanli bir hale getirmem lazim. Evden her cikarken ve arabaya binisimde, doktoraya kabul aldigim gunki heyecanimi ve ise ilk gittigim gunu dusunmemi istedi. O gunku hisleri her sabah hatirlamami ve o hisleri dusunerek okula gitmemi soyledi. Boylece o hisler okul yoluyla eslesecek ve okula gitme eylemi daha mutlu ve guzel olacak benim icin. Bu da muhtemelen calisma istegimi etkileyecekmis.

Sonra mindfulness diye bir egzersiz gosterdi. Cok kolay, sadece nefesine odaklaniyorsun ve etrafta gordugun, duydugun, elinin degdigi seyleri dusunuyorsun. Baska hicbir seye odaklanmiyorsun. Bir sure sonra kafanin bombos oldugunu hissediyorsun. Bu egzersizin bana nasil yardimci olabileceginden cok emin olamasam da yapacagima soz verdim.

Sonra, bir kere olsun kahve arasina gitmemi ve havadan sudan konusmami, ya da oylece de olsa oturmami istedi. Insanlar surekli projemle ilgili soru soracak ve ben de cevap veremeyecekmisim gibi hissettigim icin sosyal alanlardan kaciyorum okulda. Beni taniyan herhalde cok az insan vardir bu yuzden. Normalde calistigim ortam deli gibi sosyal aslinda. Hatta cuma aksamlari herkes Baa Bar'a gidip eglenip muhabbet ediyor o derece. Ben kendimi soyutluyorum bu ortamlardan, bu da kotu bir sey aslinda. Bir yerden baslamam gerek. Bara gitmesem de, bir kere olsun kahve arasinda bi oturayim yarim saat, bakalim neler oluyor.

Oyle iste gunce. Bu arada pump bizi mahvetmis, aci icindeyiz resmen hala. Ve dunden daha kotu bir hal aldi lanet olsun :) Ama yine de sikayetci degilim durumdan. Bakalim yarin balance'ta bir seyler yapabilecek miyim. Hadi bakalim ben biraz kitap okuyim :)