Dun annemden haberi aldigim an basimdan asagi kaynar sular dokuldu. "Kizim korkma, ama burada buyuk bir patlama oldu.." dedi ve gerisini pek anlamadim zaten.
Babam da patlamanin oldugu saatlerde trenle Konya'ya gitmeye niyetleniyormus, son anda fikrini degistirmis. Kanim dondu.
Az once patlama sonrasi goruntuleri izledim. Sanki yuzlerce kurban kesilmis gibi yerler hep kan, nasil kirmizi. Insanlar olu yiginlarinin arasinda hayatta kalan vardir belki diye nabiz kontrolu yapiyor. Aglayan erkekler, kadinlar, gencler, yaslilar her yerde. Bir de ustune polis gelmis gaz kapsulu ata ata dolasiyor ortalikta. Ambulans sesleri, cigliklar, aglamalar, agitlar..
Gittikce Irak gibi korku dolu bir ulkeye donustuk son birkac yilda. Ne zaman nerede patlama olacagi belli degil. Kalabalik yerlere gitmekten korkar olduk. Bu yaz Kizilay'da islerimi hallederken bile o kadar tedirgindim ki.
Bu miting baris ve demokrasi adina toplanmis. Malesef bircok insanin mezari oldu o meydan. Kendi ulkende guvende hissedememek ne kadar aci..
No comments:
Post a Comment